Eindeloos mooie meren en bossen
Afgelopen twee weken was ik op vakantie in Finland en Zweden. Twee landen met een overweldigende mooie natuur. Bij het zien van het eerste meer in Finland in een mooi bos raak ik in vervoering door de schoonheid van de natuur. Na een rit in de auto met urenlang mooie meren en bossen wordt het zowaar monotoon. Het is lastig om je te blijven concentreren op de weg omdat mijn gedachten vaak ver afdwalen. Maar alert blijven is nodig om snel te kunnen remmen als een rendier rustig in zijn eigen tempo oversteekt.
Hoogtepunt tijdens een trailrun
Een hoogtepunt vormt de trailrun die we in Zweden doen met Arctic Circle trails. We zijn uitgenodigd om tijdens een workshop wat te vertellen over kou en ademhaling onder de vlag van de Kouclub.
Richting het startpunt van de trail krijgen we een lift met een helikopter. Als ik naast de piloot over de eindeloze meren en de eeuwige sneeuw kijk, wordt ik een beetje emotioneel. Op dat moment word ik overweldigd door het adembenemende uitzicht en de reflectie dat we als mensheid hard op weg zijn om dit te verkloten. Aan het begin van de trail is het vechten tegen de grote horzels die zich niets aantrekken van de muggenspray. Als we eenmaal over de smalle paadjes langs beekjes en de eeuwige sneeuw lopen is het geweldig.
Een paar dagen later doen we in Finland een overdosis natuur op tijdens een rondje hardlopen in een natuurpark. Het is het genieten van het bos en met name de mooie stukken oermos. Op de camping is welgeteld één andere camper aanwezig, niet genoeg om je te storen aan de overlast.
Onderprikkeld
Na twee weken vakantie in de natuur zonder drukke steden, druk verkeer of drukke mensen begint de rust flink in te dalen. Ik zou zelfs stellen dat ik onderprikkeld raak. Een van de symptomen is dat het heel lastig is om in de ochtend op gang te komen. Waar ik in Nederland de koffie makkelijk kan laten staan, heb ik het nu nodig om op gang te komen. Als zelfbenoemd doener is er niet zoveel te doen. Het tempo in de dag gaat naar beneden en er is veel ruimte om te contempleren. Zo veel dat ik soms wat in mijn hoofd blijf hangen en wat melancholisch raak. Gek genoeg is het grijpen naar de telefoon dan een verleidelijke afleiding, die ik lastig kan weerstaan als ik even stil zit.
Als ik na twee weken in een rustige omgeving op Schiphol weer in de drukte stap voel ik met zowaar weer even thuis. Vreemd omdat ik me vaak stoor aan de drukte. De uitdaging blijft om eens wat vaker onderprikkeld te raken en te wennen aan een rustig tempo 😅
Heb je moeite om het tempo op je werk bij te houden?
Maak dan een afspraak voor een belafspraak.
