Een triathlon op gevoel
Na vijf maanden sukkelen met een heup- en rugblessure voel ik me goed genoeg om weer eens een sprint triathlon te doen. Toeval doet zijn werk, en ik kan een startbewijs van de Triathlon van Ter Aar overnemen van een vriendin. Het zwemmen vindt hier plaats in het zwembad, dat is weer eens wat anders. Het sympathieke event is klein en gezellig, een bakkie filterkoffie kost gewoon één euro.
Zonder horloge
Ik heb me niet specifiek voorbereid met een schema, wat maakt dat mijn eigen verwachting met betrekking tot een eindtijd lekker laag ligt. Waar ik normaal gesproken erg houd van cijfers en waardes zoals mijn hartslag, loop- en fietsvermogen besluit ik het eens zonder te doen. Ik doe mijn Garmin sporthorloge af en leg het in de auto. Even krijg ik het idee: “als dit maar goed gaat”. Ik kan nu geen afstanden zien en dat wil nog weleens handig zijn als ik de tel van het aantal loop- of fietsrondes kwijt raak. Maar daarna krijg ik een rustig idee “alles op gevoel vandaag”.
Ontspannen zwemmen
Het zwemmen gaat ontspannen, doordat ik ingedeeld ben in een langzame baan kan ik wat mensen inhalen, wat het goed doet voor mijn race-spirit. Als ik uit het zwembad klim ren ik naar de wisselzone waar ik een dame voor mij op de fiets zie springen, die wil ik toch even bijhouden. Maar dat lukt niet, langzaam fietst ze bij mij weg. Op gevoel probeer ik mijn snelheid op negentig procent te houden. Na een soepel wissel begint het lopen.
Hardlopen zonder tempo
Tijdens het begin van het lopen voel ik mijn heup en rug licht protesteren. Ik probeer een tempo te vinden dat goed aanvoelt zonder mezelf als te veel te pushen. Ik zie de lopers om me heen vaak spieken op het horloge naar de snelheid, het is fijn om dat eens niet te hoeven doen. Als ik over de finish kom voel ik me nog goed. De speaker roept de naam om van de persoon van wie ik het startbewijs heb overgenomen. Ik sta op dat moment op de tweede plaats van de tussenstand bij de dames. Uiteindelijk finishen er nog twee dames in een snellere tijd waardoor ik vierde wordt, weer geen podium.
Als meten een doel wordt
In een tijd dat we bijna alles kunnen meten voelt het vrij om eens zonder horloge te racen op gevoel. Het bevestigt mijn idee dat ik vaak te veel waarde hecht aan waardes zoals slaapscore, HRV, vermogen, hartslag, tempo, tijd en wat meer.
Als meten een doel op zich wordt, schiet het zijn doel voorbij.
