
Wat Nicky Brouwer in zijn eerste dag bij de UTMB voelde, kende hij al uit vorige races: de flow, het genieten, het gevoel dat het vanzelf gaat. Hij liep in zone 2, flirtte met de camera’s en dacht stiekem: misschien doe ik er maar 30 uur over. Toen kwam kilometer 75. Na 4000 meter dalen verzuurden zijn benen volledig, met nog ruim 100 kilometer te gaan. Hij filmde zichzelf en zei tegen een vriend dat hij “in de pain cave” zat. Maar in diezelfde video zei hij ook: dit hoort bij het verhaal.
En dat bleek waar. Na een paar uur kwamen zijn benen terug. Een powernap van twintig minuten in de auto van zijn zus, een kop sterke zwarte thee om vijf uur ’s nachts, en na bijna 43 uur rende hij fris Chamonix binnen, waar zijn vriendin en familie op hem stonden te wachten.
Wat mij het meest raakte, is niet de race zelf. Het is hoe Nicky leeft. Hij is freelance kok en staat soms twaalf of veertien uur op zijn benen. Toch wil hij na zo’n dag nog genoeg energie hebben om dertig kilometer te lopen. Niet op de bank ploffen, dat is zijn diepste drijfveer. Daarom drinkt hij geen koffie, heeft hij geen wifi in huis en heeft hij nooit een laptop gehad. “Het leven is gewoon veel te mooi om te veel op je telefoon te zitten.”
Precies daar gaat De 4 Urige Werkdag over. Niet over minder doen, maar over ruimte maken voor wat er echt toe doet. Nicky laat zien dat dat vooral begint met wat je weglaat.
Droom je zelf van de UTMB? Volgens Nicky is het voor veel meer mensen haalbaar dan je denkt, als je van de bergen houdt, veel tijd op je benen maakt en er een paar jaar voor uittrekt.




